کتاب سین سوگ، عین عشق (زندگی پس از مرگ عزیزان‌مان)

معرفی کتاب سین سوگ، عین عشق: زندگی پس از مرگ عزیزان‌مان

کتاب سین سوگ، عین عشق به قلم غزاله صدر، روایتی از رنج و غم فقدان و غلبه بر آن است. غزاله دختر منتقد سینما و مفسر ورزش فوتبال، حمیدرضا صدر، است که پدرش در سال 1400 پس از مدتی دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری سرطان درگذشت. در این کتاب غزاله صدر خاطرات تلخ خود را از روزهایی که در سوگ از دست دادن پدر گذرانده و همچنین آموخته‌هایش را درباره‌ی نحوه‌ی مواجهه با سوگ، در اختیار خوانندگان گذاشته است.

درباره‌ی کتاب سین سوگ، عین عشق

کمتر کسی‌ست که سوگ را تجربه نکرده باشد. قطعاً همه‌ی شما با رنج و غم ناشی از فقدان و از دست دادن عزیزان‌تان در زندگی مواجه شده‌اید، یا از نزدیک شاهد آن بوده‌اید. عده‌ای در کودکی، عده‌ای دیگر در بزرگ‌سالی و برخی نیز در کهنسالی مرگ و از دست دادن عزیزانشان را تجربه می‌کنند. ممکن است این نوع از فقدان را در هر سن و سالی از سر بگذرانید. چراکه امری جبری و اجتناب‌ناپذیر است اما آنچه اهمیت دارد، نحوه‌ی کنار آمدن با آن و ادامه‌ی زندگی بازماندگان است. چراکه قطعاً فردا نیز روز دیگری‌ست، شما هنوز زنده هستید، نفس می‌کشید و دنیایی پیش رویتان قرار گرفته که به زنده بودن و منفعل نبودن شما احتیاج دارد! بله، یک صبح دیگر در انتظار شماست تا بیدار شوید و در عین فقدان و نبود عزیزی در کنارتان، به کارهای پیش‌پاافتاده و روزمره‌ی خود رسیدگی کنید. همچنان باید به محل کار یا تحصیل خود بروید، هنوز هم نیاز به غذا خوردن و آشپزی کردن دارید، باز هم نیازمند استحمام و پاکیزگی هستید و شاید حتی فرزندی دارید که باید به وظایف خود در قبال او نیز عمل کنید. سخت و شاید تا حدی غیرممکن به نظر می‌رسد اما حقیقت این است که باید برخیزید!

غزاله صدر دختر منتقد فقید سینما و مفسر نام‌آشنای فوتبال، حمیدرضا صدر، در کتاب سین سوگ، عین عشق، تجربیات شخصی خودش را از دوران غم و اندوه از دست دادن پدرش شرح داده است. این کتاب شاید در حکم مرهمی برای زخم‌های آن دسته از افرادی باشد که عزیزی را از دست داده‌اند یا در حالتی خوشبینانه‌تر، برای آمادگی و پرورش ذهن در مقابله با سوگِ فقدان در تلاش هستند. حقیقت این است که نحوه‌ی مواجهه‌ی افراد مختلف با سوگ، متفاوت است. هرکس به‌نوعی غم و اندوه خود را نشان می‌دهد. برخی تا مدت‌ها سکوت می‌کنند و کم‌حرف می‌شوند، عده‌ای کم‌غذا می‌شوند و حتی میلی به خوردن خوراکی‌های محبوب خود ندارند. در برخی موارد فردی که سوگ را تجربه می‌کند، به انزوا روی می‌آورد از اجتماع و جمع دوستان خود فاصله می‌گیرد. تمام این موارد تا حدی قابل‌قبول و قابل درک هستند اما اینکه تا کجا و تا چه زمانی باید اجازه دهید که این پروسه‌ی سوگواری ادامه پیدا کند، نکته‌ای بسیار مهم و حیاتی‌ست.

غزاله صدر در کتاب سین سوگ، عین عشق درباره‌ی حقایق فقدان نوشته است. دختر حمیدرضا صدر که از ابتلای پدر به بیماری سرطان کولون آگاه شد، به مطالعه و تحقیق درباره‌ی تجربه‌ی سوگ و غلبه بر آن روی آورد. خانواده‌ی کوچک صدر برای درمان به آمریکا رفته بودند اما همانطور که انتظار می‌رفت و با پیش‌روی سرطان، هیچ‌کدام از اقدامات پزشکان آمریکایی نیز کارساز نبود. پس از بازگشت به ایران، غزاله صدر اقدام به گردآوری تجربیات و آموخته‌هایش در یک کتاب مجزا کرد و عنوان سینِ سوگ، عینِ عشق را بر آن گذاشت.

همانطور که مشخص است، در عنوان کتاب سینِ سوگ، عینِ عشق، دو لغت سوگ و عشق در کنار یکدیگر آمده‌اند که این همراهی، معنا و مفهوم عمیقی را در بر دارد. سوگی که پس از مرگ و از دست دادن عزیزان‌ تجربه می‌شود، دقیقاً به‌خاطر میزان عشقی است که نسبت به آن‌ها داریم و اهمیت و ارزشی که برای ما دارند. غزاله صدر در این کتاب جنبه‌های مختلف سوگواری و زمان‌بندی نسبی آن را مورد بررسی قرار داده است و نکات جالبی را درباره‌ی تجربه‌ی مرگ در کتاب خود ارائه کرده؛ از تمجید یا نکوهش‌های اطرافیانِ بازمانده گرفته تا تمایل برای روایت خاطرات تکراری از پدرش و باید‌ها و نبایدهایی که در تلقین آرامش مؤثر هستند. این اثر همراه با غمی که درون خودش پنهان کرده، نکاتی را به خوانندگان خود یادآور می‌شود که دانستن آن‌ها هر کسی را در مسیر سوگواری و تحمل درد و رنج‌هایش یاری می‌دهد.

نشر دیوار کتاب سین سوگ، عین عشق را منتشر کرده و در اختیار خوانندگان قرار داده است.

کتاب سین سوگ، عین عشق برای چه کسانی مناسب است؟

چنانچه تجربه‌ی سوگواری برای عزیزی را از سر می‌گذرانید و در پی آرامش هستید، یا خوش‌بینانه‌تر، تنها به‌دنبال آموختن راهکارهایی برای فائق آمدن بر این تجربه‌ی دردناک هستید، مطالعه‌ی کتاب سین سوگ، عین عشق به قلم غزاله صدر را به شما پیشنهاد می‌دهیم.

در بخشی از کتاب سین سوگ، عین عشق: زندگی پس از مرگ عزیزان‌مان می‌خوانیم

سوگ از یک روز گرم تابستانی پا به درون قلب من گذاشت؛ از روز 6 شهریور 1397. از روزی که واژه‌ی سرطان جزئی از مکالمات روزانه‌ی خانواده‌مان شد. یا شاید دقیق‌تر از روز 20 شهریور 1397. از روزی که متوجه شدیم بابا درگیر سرطان کولون مرحله‌ی چهار است. از وقتی که فهمیدیم سرطان مرحله‌ی چهار یعنی یک درد بی‌درمان. از وقتی فهمیدیم سرطان مرحله‌ی چهار یعنی آخر خط. یعنی مرگ. مرگ بابا.

سوگ از همان روز کنج دل من خانه کرد. شد آن مهمان ناخوانده که از راه می‌رسد و بدون دعوتِ صاحب‌خانه لوازمش را برای اقامتی طولانی پهن می‌کند و پا می‌اندازد روی پا. از همان جا فهمیدم سوگ لزوماً بعد از مرگ کسی که دوستش داریم از راه نمی‌رسد. همین که بدانیم قرار است عزیزمان به‌زودی از کنارمان برود کافی است تا این مهمان کذایی سروکله‌اش پیدا شود و در دل‌مان جا خوش کند.

خانواده‌ی کوچک سه‌نفره‌مان قبلاً هم با هیولای سرطان دست‌وپنجه نرم کرده بود. سرنوشت ما با این بیماری نکبتی از قبل عجین شده بود. دفعه‌ی اول من کوچک‌تر از آن بودم که بفهمم چه خبر است. آن زمان هنوز کودک بودم و نمی‌فهمیدم سرطان چیست و مرحله و درمان چه معنایی دارند. آن روزها فقط می‌فهمیدم که مادرم هر شش ماه یک‌بار غیبش می‌زند و من یک ماهی او را نمی‌بینم. اما حقیقت ماجرا این بود که آن سال‌ها‌ مادرم با سرطان تیروئید می‌جنگید. فهمیدم که بابا هر شش ماه یک‌بار هم از همسر بیمارش مراقبت می‌کرد، هم از کودک خردسالش که در خانه‌ی این مادربزرگ یا آن یکی دلتنگی مادرش را می‌کرد و بهانه می‌گرفت. حقیقت این بود که سرطان مامان مرحله‌ی چهار نبود. سرطان مامان قابل‌درمان بود. سرطان مامان مرگ را به دنبالش یدک نمی‌کشید و بعد از سال‌ها‌ جنگ تن‌به‌تن تمام شد و مامان پیروز میدان شد.

اما این هیولا دوباره به خانه‌ی ما برگشت و این‌بار گریبان بابا را گرفت. دوباره آمد و تصمیم گرفت این‌بار بدون سروصدا و علامت و نشانه به تن عزیز او رخنه کند. رخنه کند و پخش شود. پخش شود و اعضای بدنش را تسخیر کند. یک‌به‌یک. سلول‌به‌سلول. متأسفانه این‌بار من دیگر خردسال نبودم. من دیگر معنای سرطان و مرحله را می‌فهمیدم؛ معنای شیمی‌درمانی و متاستاز را، و این‌که مرگ چیست و مردن چه مفهومی دارد.