کتاب حسرت (در ستایش زندگی نازیسته)

معرفی کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته

کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته از آدام فیلیپس اثری تاثیرگذار درباره زندگی‌هایی است که آرزو می‌کنیم تجربه کنیم و با نگاهی جستجوگرایانه ارزش نهفته در حسرت و افسوس‌ را در اختیارمان قرار می‌دهد.

درباره کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته

همه ما دو زندگی داریم: چیزی که هم اکنون در حال زندگی آن هستیم و چیزی که معتقدیم باید داشته باشیم. همانطور که توان و انرژیمان را بر زندگی‌ای که داریم متمرکز ‌می‌کنیم، درحال نادیده گرفتن گزینه‌های دیگر هستیم و این به معنی حضور همیشگی زندگی‌های زیست‌نشده در ذهن ماست. فارغ از اینکه با سرگذشت امروزمان چگونه کنار می‌آییم، زندگی‌های دیگری که از آن‌ها صرف نظر کردیم، محروم شدیم یا توان به چنگ آوردنشان را نداشتیم به یک شکل درمی‌آیند: مرثیه‌ای برای آرزوهای از دست رفته... آدام فیلیپس نویسنده کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته (Missing Out: In Praise of the Unlived Life) معتقد است سایه چیزی که می‌توانستیم باشیم می‌تواند همیشه بر وجودمان سنگینی کرده و حتی شاید ما را تسخیر کند! اما اگر باور شکست را از این معادله حذف کنیم چه اتفاقی می‌افتد؟

این روانکاو تحسین شده در یک پیشنهاد متناقض اما کاربردی، پیشنهاد می‌کند که با پذیرش ناامیدی، به عنوان جزئی از آنچه واقعا می‌خواهیم باشیم، رسیدن به رضایت ممکن می‌شود. تصور کنید، اگر ما تمام زمان، توان و اشتیاق خود را برای آنچه که نداریم صرف کنیم، آیا خودمان را از چیزی که هم اکنون در اختیار داریم محروم نخواهیم کرد؟ ولع داشتن زندگی بدون شکست و یاس، در واقع طمع برای یک زندگی بدون شناسایی پتانسیل‌ها و تحقق خواسته‌هایمان است. آدام فیلیپس با بیانی صمیمی، صریح و پرکشش آنچه در تجربیات بالینی و مطالعات یافته را در کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته ارائه می‌کند تا با ارزش ناامیدی آشنا شویم، چه بسا که این احساس تلخ برای کامل زیستن زندگی‌ای که در اختیار داریم ضروری باشد.

نکوداشت‌های کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته

- ظریف‌ترین اثری که درباره جذابیت حضور در لحظه اکنون نوشته شده است. (بوستون گلوب)
- نویسندگان اندکی وجود دارند که پیگیری افکار آن‌ها لذت‌بخش باشد و آدام فیلیپس یکی از آن‌هاست. (ساندی تلگراف)
- این کتاب شاعرانه‌ترین و متناقض‌ترین اثر فیلیپس است که با شوخ‌طبعی خود در تمام صفحات شما را به لبخند دعوت می‌کند. (شیلا هتی، نقد کتاب نیویورک‌تایمز)

کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته مناسب چه کسانی است؟

اگر بابت انتخاب‌هایی که انجام داده‌اید حسرت می‌خورید و نمی‌توانید اندیشیدن به چیزی را که از دست داده‌اید متوقف کنید، پس این اثر مناسب شماست. همچنین علاقه‌مندان به آثار مکتب روانکاوی این کتاب را جذاب خواهند یافت.

با آدام فیلیپس بیشتر آشنا شویم

آدام فیلیپس (Adam Phillips) یکی از برجسته‌ترین روانکاوان دنیا و استاد دانشگاه یورک است. او سابقه همکاری با نشریاتی مانند London Review of Books را در کارنامه دارد و آثار او در حوزه ادبیات نیز می‌درخشند. «عقل در برابر جنون» نام اثر دیگر اوست که به زبان فارسی ترجمه شده است.

در بخشی از کتاب حسرت: در ستایش زندگی نازیسته می‌خوانیم

یکی از چیزهایی که می‌خواهم در اینجا مدنظر قرار دهم در واقع یکی از چیزهایی که جزء لاینفک موضوع قسر دررفتن است این واقعیت ساده است: قسر دررفتن از تبعات کارها، هرچه که باشد، همیشه لذت‌بخش است، هرچقدر هم که کوتاه‌مدت باشد. ما همیشه دوست داریم خود قسر دربرویم و از دیگران هم بشنویم که قسر دررفته‌اند. در ساده‌ترین صورت آن، قسر دررفتن از چیزی بدون بلیت سوار قطار شدن، موفقیت در تقلب کردن در امتحان، تبانی‌های پنهان در بازار بورس می‌تواند از فرط هیجان لرزه بر اندام ما بیندازد. حتی وقتی که ترسانیم، باز هم از این کار به وجد می‌آییم (سرل «ظهور دولت ملت در مقام مرکز غایی سرسپردگی جمعی» را به‌مثابۀ «یکی از برجسته‌ترین تحولات فرهنگی این چند قرن اخیر» توصیف می‌کند). می‌خواهم این ایده را مطرح کنم که فقط در هنر است که می‌توان در لذتِ قسر دررفتن از شکستن قوانین صریح و شفاف بود؛ یعنی تنها در هنر است که می‌توان در مورد قسر دررفتن از قوانین با تمام پیچیدگی‌هایش به‌صورت عمومی بحث کرد. در سیاست هم مانند تجارت حال هرچقدر هم که در خفا از آن با شادمانی لذت برده شود دست‌کم باید در ملأعام محکوم شود. وقتی افرادی را تمجید می‌کنیم که قانونی را زیر پا گذاشته‌اند که ما خود بدان رضا داده بودیم، خود را در موقعیت بغرنجی قرار می‌دهیم. همین موقعیت است که جان می‌دهد هنر به واکاوی آن بپردازد.

اگر قسر دررفتن همیشه نوعی تصدیق و اذعان به مرجعیت و اقتدار بالاتر باشد در واقع، برخلاف تقریباً تمام چیزهای دیگر، قسر دررفتن مرجعیت و اقتدار‌های بالاتر را به مرکز توجه می‌آورد، چراکه آنها به‌صورت عجیبی هم غایب‌اند و هم در غیاب خود قدرتمندانه حاضرند، آنگاه هم روایت‌های قسر دررفتن افراد و هم روایت‌های افراد از قسر دررفتنشان، فارغ از محتوای روایت‌ها، د‌استان‌هایی پیرامون انقیاد و فرمان‌برداری خواهند بود. می‌خواهم با داستانی در مورد نقد ادبی شروع کنم، داستانی در مورد فرمان‌برداری منتقدان از ادبیات، یا فرمان‌روایی‌شان بر ادبیات. جفری هارتمن، منتقد سخنور، بر آن بود که یکی از روش‌هایی که ما صورتی آرمانی به ادبیات ‌می‌دهیم، تخریب منتقد است. منتقد اجازه نمی‌دهد نویسنده از برخی چیزها قسر دربرود؛ اما منتقد، که خود نیز یک نویسنده است، نباید اجازه داشته باشد تا از اینکه خود را در مقام مرجعیت و اقتدار بالاتری نسبت به نویسنده قرار می‌دهد قسر دربرود.