کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه

معرفی کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه

کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه نوشته‌ی مصطفی مستور، دربردارنده‌ی شش داستان کوتاه و هیجان‌انگیز با تمی عاشقانه و پایانی غیرقابل پیش‌بینی است.

درباره‌ی کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه:

در کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه، موضوع اصلی داستان‌ها درباره‌ی عشق است، عشق‌هایی ناتمام و یا یک‌طرفه. مصطفی مستور در این مجموعه داستان‌ کوشیده با تحلیل و بررسی روابط، چه روابط‌های مطلوب یا مبهم، چه شیطنت‌‌آمیز یا تلخ و غم‌انگیز، دلایل گسست را در زندگی شخصیت‌های اصلی داستان‌هایش نمایان کند. شخصیت‌های داستان‌های مستور، به طور ناگهانی عاشق می‌شوند و خود را درگیر عشقی پرشور و شیدا می‌کنند. عشق برای مستور قالبی مشخص ندارد و برای او عشق واقعه‌ای فرمان ناپذیر، رها و غیرقابل پیش‌بینی است.

موضوعی که در این داستان‌ها و دیگر آثار مستور دیده می‌شود این است که شما با داستانی قصه‌وار روبه‌رو نمی‌شوید، همان‌طور که خود مستور هم همیشه گفته است که «حکایت» یا «روایت» عناوین درست‌تر و بهتری برای آثارش هستند. او تلاش می‌کند تا با زبان گویا و مهارت‌های نویسندگی خود، دنیایی را پدید بیاورد که هرچند عناصر ماورایی هم در آن نمایان شود، اما باز هم حقیقی و قابل لمس باشد.

مستور این نویسنده‌ی جوان و خوش‌فکر در بعضی قسمت‌های این داستان‌ها، از تجربه‌ی زیسته‌ی خود در نگارش قصه‌هایش استفاده کرده، شاید به همین خاطر، حس‌وحال عاطفی و عاشقانه‌ی این کتاب، ملموس‌تر و قوی‌تر نسبت به دیگر داستان‌های عاشقانه به نظر می‌رسد.

عنوان داستان‌های این مجموعه به ترتیب عبارت‌اند از: «مردی که تا پیشانی در اندوه فرورفت»، «چند روایت معتبر درباره‌ی اندوه»، «چند روایت معتبر درباره‌ی کشتن»، «سوفیا»، «چند روایت معتبر درباره‌ی خداوند» و «حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه».

شنیدن کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه به چه کسانی پیشنهاد می‌شود:

این کتاب برای افرادی که به داستان‌های کوتاه مدرن ایرانی علاقمند هستند، مناسب است. هم‌چنین برای کسانی که به تازگی وارد جهان زیبا و شگفت‌انگیز کتاب و کتاب‌خوانی شده‌اند، به شدت توصیه می‌شود.

مصطفی مستور را بیشتر بشناسیم:

مصطفی مستور، نویسنده، پژوهشگر و مترجم در سال 1343 در شهر اهواز چشم به جهان گشود. او مدرک کارشناسی مهندسی عمران را از دانشگاه صنعتی اصفهان و مدرک ارشد ادبیات فارسی‌اش را از دانشگاه شهید چمران دریافت کرده است. کتاب دو چشمان خیس نخستین اثر اوست که در سال 1369 در مجله کیان منتشر شد. او در طول فعالیت ادبی و هنری خود جوایز بسیاری اخذ نمود که لوح تقدیر نخستین مسابقه داستان‌نویسی صادق هدایت یکی از آن‌ها است. از دیگر آثار او عبارت‌اند از: «روی ماه خداوند را ببوس»، «عشق و چیزهای دیگر»، «پیاده‌روی در ماه» و «من گنجشک نیستم».

در بخشی از این کتاب حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه میخوانیم :

اوایل کوچک بود. یعنی من این طور فکر می‌کردم. اما بعد بزرگ و بزرگ‌تر شد. آن قدر که دیگر نمی‌شد آن را در غزلی یا قصه‌ای یا حتی دلی حبس کرد. حجم‌اش بزرگ‌تر از دل شد و من همیشه از چیزهایی که حجم‌شان بزرگ‌تر از دل می‌شود، می‌ترسم. از چیزهایی که برای نگاه کردن‌شان باید فاصله بگیرم، می‌ترسم. از وقتی فهمیدم ابعاد بزرگی‌اش را نمی‌توانم با کلمات اندازه بگیرم یا در «دوستت دارم» خلاصه‌اش کنم، به شدت ترسیده‌ام. از حقارت خودم لجم گرفته است. از ناتوانی و کوچکی روحم. فکر می‌کردم همیشه کوچک‌تر از من باقی خواهد ماند. فکر می‌کردم این من هستم که او را آفریده‌ام و برای همیشه آفریده‌ی من باقی خواهد ماند. اما نماند، به سرعت بزرگ شد. از لای انگشتان من لغزید و گریخت. آن‌قدر که من مقهور آن شدم. آن قدر که سورعتش از مرزهای «دوست داشتن» فراتر رفت. آن‌قدر که دیگر از من فرمان نمی‌برد. آن‌قدر که حالا می‌خواهد مرا در خودش محو کند. اکنون من با همه‌ی توانی که برایم باقی مانده است می‌گویم «دوستت دارم» تا شاید اندکی از فشار غریبی که بر روحم حس می‌کنم رها شوم. تا گوی داغ را، برای لحظه‌ای هم که شده، بیندازم روی زمین.