کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی

معرفی کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی

آلن دوباتن در کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی از این موضوع سخن می‌گوید که نگرانی شما درباره‌ی منزلت و جایگاه‌تان در جامعه، تا چه اندازه آرامش‌تان در زندگی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. او پس از بررسی کامل این امر، به ارائه‌ی راهکارهایی می‌پردازد که به شما در کاهش این اضطراب یاری می‌رساند. گفتنی‌ست این اثر در فهرست ده کتاب پرفروش ساندی تایمز قرار دارد.

درباره‌ی کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی

آلن دوباتن (Alain de Botton)، نویسنده‌ی محبوب بین‌المللی که مجله‌ی شیکاگو تریبون از او به‌عنوان «زنده‌ترین نویسنده‌ی عصر خود» یاد می‌کند، در کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی (Status Anxiety) از جستجوی سیری‌ناپذیر انسان برای کسب موقعیت اجتماعی می‌نویسد. جستجویی که ریشه در نیاز اساسی و بنیادین انسان به عشق دارد. دوباتن در کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی این موضوع را بررسی می‌کند که میل آدمی به کسب موقعیت‌های مختلف و محبوبیت اجتماعی، تنها مربوط به مسائل مادی و دنیایی نیست، بلکه به نیاز درونی او به عشق و پذیرفته شدن از سوی دیگران برمی‌گردد. پیش‌تر این نظریه در طول تاریخ اندیشه‌ی غرب بارها تکرار و به آن اشاره شده است.

قضاوت ما درباره‌ی جایگاه اجتماعی خودمان، در رابطه با نظر افرادی صورت می‌گیرد که آن‌ها را به‌عنوان افراد محبوب اجتماعی می‌شناسیم. آلن دوباتن می‌نویسد که اغلب ما در تلاشیم تا به میزان محبوبیت و جایگاه اجتماعی این افراد دست پیدا کنیم و از آنجایی که معیار قضاوتی سطحی و اشتباه داریم، مدام سرخورده و ناامید می‌شویم. این چرخه‌ی معیوب تا جایی ادامه پیدا می‌کند که عزت‌نفس ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و در نهایت، موفقیت‌هایمان را کوچک و بی‌ارزش می‌انگاریم. درصورتی‌که اگر ما خودمان را تنها با خود مقایسه کنیم، متوجه این حقیقت می‌شویم که تک‌تک دستاوردهای ریز و درشتمان، باارزش و قابل‌تحسین هستند. کتاب اضطراب اجتماعی درباره‌ی این کشمکش درونی ما با جهان اطرافمان و استانداردهایی‌ست که جامعه برای ما تعریف کرده است.

آلن دوباتن در این کتاب به مخاطب می‌آموزد چطور از هنر به‌عنوان ابزاری برای کاهش این اضطراب تمام‌ناشدنی استفاده کند. ما حداقل می‌توانیم تا حدی اضطراب جایگاه اجتماعی را کنترل کنیم. هنر با به تصویر کشیدن تراژدی و اشتباهات ریز و درشت آدمیزاد، انسانیت مشترک خطاپذیرمان را به ما یادآور می‌شود و می‌آموزیم که هیچکس آن‌چنان‌که به نظر می‌رسد بی‌عیب‌ونقص نیست.

با مطالعه‌ی کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی متوجه می‌شویم که ما اغلب در مورد این‌که چه چیزی ما را خوشحال می کند، مطمئن نیستیم و یا اشتباه می‌کنیم. به‌عنوان مثال، لذت حاصل از کسب چیزهای مادی معمولاً زودگذر است، درحالی‌که ما انتظار داشته‌ایم که این لذت، پایدار یا حتی دائمی باشد. این موضوع نیز یکی دیگر از مواردی است که زمینه‌ی لازم برای به وجود آمدن این اضطراب را ایجاد و آن را تشدید می‌کند.

انتشارات ققنوس این کتاب را با ترجمه‌ی روان مریم تقدیسی منتشر و چاپ کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی هم‌اکنون از طریق کتابراه برای تمام علاقمندان به کتاب‌های روابط عمومی و فلسفه و منطق قابل دسترس است.

کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی، اثر آلن دوباتن را به تمام علاقه‌مندان به کتاب‌های دو حوزه‌ی خودسازی و فلسفه‌ی کاربردی توصیه می‌کنیم.

در بخشی از کتاب اضطراب جایگاه اجتماعی می‌خوانیم

مجسم کنید با گروهی عبادت‌کننده ناآشنا در کلیسا گرد هم آمده‌ایم تا عشای ربانی در بی ‌مینور باخ را گوش کنیم («بزرگ‌ترین اثر موسیقی کل دوران‌ها و ملت‌ها»، هانس  گئورگ نِگلی، 1817). ما از بسیاری جهات مانند سن، درآمد، لباس و پیشینه با هم متفاوتیم. شاید هرگز کلمه‌ای با یکدیگر صحبت نکرده باشیم و محتاطانه نگاهمان را از یکدیگر بدزدیم. ولی با آغاز قطعه عشای ربانی فرایند کیمیاگری اجتماعی نیز آغاز می‌شود. موسیقی موجب بروز احساساتی می‌شود که پیش از این به شکلی مبهم و پنهانی در خود حس می‌کردیم، و حس آرامش و قدردانی از آهنگساز و گروه نوازندگانی که با نواختن این قطعه روحمان را جان تازه‌ای بخشیده‌اند اشک به چشمانمان می‌آورد. ویولون‌ها، صداها، فلوت‌ها، کنترباس‌ها، اوبواها، باسون‌ها، و ترومپت‌ها به هم می‌آمیزند و نواهایی را ایجاد می‌کنند که عمیق‌ترین و گریزپاترین زوایای روحمان را آشکار می‌سازند. گذشته از آن، تحت تأثیر ماهیت عمومیِ اجرا به این ادراک می‌رسیم که اگر دیگران هم در مقابل موسیقی واکنشی شبیه ما نشان می‌دهند پس دیگر ممکن نیست آن افراد غیرقابل درکی باشند که پیش از این تصور می‌کردیم. احساسات آن‌ها هم در مسیری مشابه احساسات ما قرار دارند، مانند ما تحت تأثیر قرار می‌گیرند، و از این رو تفاوت‌های ظاهری و اخلاقی‌مان هرچه باشد، کانونی مشترک داریم که رابطه‌ای بر اساس آن شکل می‌گیرد و از اجرای عشای ربانی فراتر می‌رود. بین این گروه ناآشنا که در برخورد اول با هم غریبه به نظر می‌رسند، به مرور زمان و از طریق قدرت موسیقی کُرال، صمیمیتی دوستانه ایجاد می‌شود. از پس نقاب‌های سنگی سرک می‌کشیم و حتی برای مدت کوتاهی هم که شده یکدیگر را از دیدگاهی خوشایند نظاره می‌کنیم.