کتاب انگشتی دنیای پپا 58 (بیا بغلم پپا)

چرا قصه‌هایی درباره‌ی غذا خوردن، بازی کردن، بیرون رفتن و خوابیدن برای کودک نوپا مهم‌اند؟

بیا بغلم پپا از آن کتاب‌هایی است که باید با صدای بلند بخوانید، آن هم با کودکی که خودش را در آغوش شما جا داده و انگشت کوچکش را روی تصویرها می‌کشد.

ماجرای ساده‌ی این کتاب که نشر افق با ترجمه‌ی محمد قبا منتشر کرده، با سلام و صبح به‌خیر شروع شده و با شب به‌خیر تمام می‌شود. تعداد صفحه‌ها کم است و خواندن آن کمتر از دو دقیقه وقت شما را می‌گیرد، اما یک الگو از یک روزِ خوب را به کودک ۲ تا ۴ ساله معرفی می‌کند؛ روزی که با آغوش شروع می‌شود، پر از بازی و کار و شادی است و دوباره با آغوش تمام می‌شود.

وقتی قصه به گفت‌وگوی دو نفره تبدیل می‌شود

کتاب بیا بغلم پپا شش صحنه‌ی ساده دارد که هر کدام تکه‌ای از یک روز است. از غذا دادن به مرغ‌ها تا ساختن آهنگ خانوادگی از بازی در چاله‌های گل تا یک بغل گنده هنگام خواب. همه‌چیز به‌نظر ساده می‌رسد، نه؟ شبیه بیشتر کتاب‌های مجموعه‌ی دنیای پپا که روایت‌هایی از زندگی روزمره‌ی کودکان‌ است.

راوی این ماجرا مامان‌ پپا است. برای همین وقتی والدین کتاب را برای فرزندشان می‌خوانند، کافی است به جای پپا اسم کودک را بگویند تا کتاب تبدیل شود به یک گفت‌وگوی دو نفره. این‌طوری کودک راحت‌تر خودش را جای پپا می‌گذارد؛ انگار مامان پپا همان حرف‌ها را با او می‌زند.

خواندن تعاملی چرا مهم است؟

کتاب‌های مجموعه‌ی بیا بغلم انتخاب مناسبی برای خواندن گفت‌وگومحور یا خواندن تعاملی‌اند. نشر افق تاکنون ۸ عنوان از این کتاب‌ها را با عنوان‌های بیا بغلم میمون کوچولو، بیا بغلم پاندا کوچولو، بیا بغلم پیشی کوچولو، بیا بغلم هاپو کوچولو، بیا بغلم فیل کوچولو، بیا بغلم قورباغه کوچولو، بیا بغلم خرس کوچولو و بیا بغلم پنگوئن کوچولو منتشر کرده است. این کتاب‌ها قرار نیست فقط خوانده شوند؛ می‌توانند شروع یک گفت‌وگوی کوتاه بین کودک و بزرگ‌تر باشند. خواندن تعاملی به والد فرصت می‌دهد درباره‌ی تصویرها و اتفاق‌های داستان با کودک حرف بزند، سؤال بپرسد و از او بخواهد چیزی را نشان دهد یا تعریف کند.

روزمرگی، نه ملال: ارزش روتین در کتاب

در دنیای بزرگ‌سالان، روزمرگی کلمه‌ی خوشایندی نیست، اما برای کودک نوپا روتین روزانه مثل نقشه‌ی راه است. کتاب ترتیب روشنی دارد: صبح، کارهای صبح، بازی، بیرون رفتن، عصر و شب. کودکی که این کتاب را بارها می‌شنود، تکرار این ترتیب برای او قابل پیش‌بینی است: صبح شروع می‌شود، وقت بازی و بیرون رفتن می‌رسد و در پایان نوبت لباس خواب و شب‌بخیر است.

چرا پایان یک قصه می‌تواند شروع آیین خواب باشد؟

خوابیدن برای بعضی از کودکان دو تا چهار ساله زمان ساده‌ای نیست. به همین دلیل، تکرار یک ترتیب آشنا در پایان روز می‌تواند به بخشی از برنامه‌ی شبانه تبدیل شود. کتاب‌هایی که پایانشان آیین خواب است (لباس خواب، بغل، بوس، شب‌بخیر) عملاً به کودک یادآوری می‌کنند که خوابیدن تنبیه یا جدایی نیست و ادامه‌ی طبیعی یک روز خوب است. در کتاب بیا بغلم پپا هم قصه به لباس خواب، بغل و شب‌بخیر می‌رسد؛ همان مراحلی که می‌توانند در خانه هم تکرار شوند. اگر این کتاب جزو قصه‌های شب کودک شود، صفحه‌ی آخرش می‌تواند با آیین واقعی خواب در خانه یکی شود: همان‌جا که پپا لباس خوابش را می‌پوشد، کودک شما هم لباس خوابش را پوشیده است.