کتاب 1984

کتاب 1984 نوشته‌ی جورج اورول که یکی از شاهکارهای بی‌مانند ادبیات جهان محسوب می‌شود روابط مخفی زن و مردی را روایت می‌کند. این دو در تلاش هستند تا به دور از دوربین‌های نظام مستبد و دیکتاتور کنار یکدیگر باشند. در جهان این رمان، عشق‌ورزی اقدامی ممنوعه و خلاف آموزه‌های نظام حاکم است.

رمان 1984 اثری است که هیچ‌وقت تازگی و ایده‌ی بکر خود را از دست نمی‌دهد و داستانی را روایت می‌کند که شما در هر دوره‌ای آن را بخوانید احساس می‌کنید که برای زمانه‌ی شما نوشته شده است.

این اثر جاودانه تاکنون به بیش از 65 زبان مختلف ترجمه شده و فروشی میلیونی هم داشته است و همین استقبال و جایگاه بالای ادبیِ رمانِ جورج اورول (George Orwell) به شما نشان می‌دهد که با چه کتاب ویژه‌ای روبرو هستید.

وینستون نام قهرمان رمان است که در کشور اقیانوسیه زندگی می‌کند. جامعه‌ای که وینستون در آن زندگی می‌کند سه طبقه‌ی مختلف به نام‌های طبقه‌ی کارگر، اعضای عادی حزب و اعضای سطح بالای حزب دارد و قهرمان این رمان یکی از اعضای عادی حزب محسوب می‌شود. دنیای رمان 1984 (Nineteen Eighty-Four) زندگی کابوسواری را توصیف می‌کند که دارای سه کشور است و این کشورها دائماً با هم در حال جنگ هستند.

حکومت دیکتاتوری همه‌چیز را کنترل و سانسور می‌کند و هیچ‌کس حق ندارد بدون اطلاع حاکمیت اقدامی صورت دهد. در چنین شرایطی است که وینستون با زنی آشنا می‌شود و شروع به نوشتن خاطرات می‌کند. اقدامات وینستون بسیار ساده هستند اما همین موارد هم از نگاه حاکمیت نوعی جرم محسوب می‌شود.

رمان 1984 را می‌توان در سبک‌های گوناگونی جای داد؛ این اثر با روایت آینده و پادآرمانشهر رمانی تخیلی است و از طرف دیگر با توجه به اشارات سیاسی موجود در کتاب در گروه آثار سیاسی نیز جای می‌گیرد.

جورج اورول را بیشتر بشناسیم:

نام اصلی وی اریک آرتور بلیر است و در هند متولد شد اما قبل از یک سالگی به همراه مادر و خواهرش به انگلستان آمد. این نویسنده نام هنری جرج اورول را برگزید تا نامش مانند مردم انگلیسی باشد. جورج اورول در دوره‌ای از زندگی خود در هتل کار می‌کرد و با مردم فقیر زندگی می‌کرد که داستان‌ها و ماجراهای کتاب آس و پاس‌ها در پاریس و لندن ثمره‌ی این دوره از زندگی او است. اورول در جوانی در جنگ داخلی اسپانیا نیز شرکت کرد و بسیار زخمی شد تا این‌که در سال 1950 درگذشت.

در بخشی از رمان 1984 می‌خوانیم:

به صندلی تکیه داد، حسی سرشار از ناامیدی او را در برگرفت. ابتدا باید گفت که او دقیقاً مطمئن نبود تاریخی که بر روی کاغذ نوشته درست هست یا نه؟ فقط حدس می‌زد سالی که درآن است باید 1984 باشد، چرا که تقریباً مطمئن بود که در 39 سالگی به سرمی برد. و می‌دانست که در سال 1944 یا 1945 به دنیا آمده است. اما در این شرایطی که او به سرمی برد، نمی‌شد تاریخی را لااقل بدون اشتباه یک یا دوساله تخمین زد.

ناگهان در ذهنش با سوالی روبرو شد که:خاطرات روزانه‌اش را برای چه کسی می‌نویسد؟! و جوابی نامفهوم و مبهم را زمزمه کرد: برای آیندگان. برای نسل‌های بعد از من. کسانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند. چشمش به تاریخ احتمالی درج شده بر روی کاغذ افتاد و برای چند لحظه افکارش متوجه کلمه «فکر دوگانه» که در زبان نو مورد استفاده قرار می‌گیرد، شد و برای اولین بار ابهت کاری را که به عهده گرفته بود را احساس کرد.

چگونه می‌توانست با آینده ارتباط برقرار کند؟ انسان‌هایی که هنوز وجودشان حضوری نیست! اصولاً این کار غیر ممکن بود، یا آینده به زمان حال شباهت داشت که دراین‌حالت حرف‌های او اهمیتی نداشت و یا با آن مغایرت داشت و تمام دلواپسی‌های او بی‌هدف می‌شد.

مدتی درحالی که احمقانه به کاغذ می‌نگریست باقی ماند. صفحه سخنگو موزیک نظامی پخش می‌کرد. نکته قابل تامل این بود که، نه تنها قدرت نوشتن مکنونات قلبی خود را از دست داده بود، بلکه مطالبی را هم که درنظر داشت در دفترچه بنویسد را هم فراموش کرده بود.