کتاب هنر زندگی کردن

درباره‌ی کتاب هنر زندگی کردن

بسیاری از ما در برهه‌های مختلف زندگی، به سرگرمی‌های مختلفی رو می‌آوریم، پای سخن اینفلو‌ئنسرهای اینستاگرامی می‌نشینیم و در نهایت می‌بینیم که راضی نیستیم. تیک نات هان (Thich Nhat Hanh) در این باره نگاهی بسیار متفاوت و آرام دارد. او باور دارد که لذت واقعی زندگی، نه در مصرف بیشتر، نه در دنبال کردن الگوهای بیرونی، بلکه در بازگشت به درون و حضور کامل در لحظه‌ی حال است. او در کتاب هنر زندگی کردن (The Art of Living: mindful techniques for peaceful living from one of the world’s most revered spiritual leaders) تأکید می‌کند که لحظه‌ی حال، خانه‌ی واقعی ما است؛ اگر در آن ساکن شویم، شادی و آرامش را خواهیم یافت

شیدن طعم آرامش و آزادی؛ اینجا و اکنون

تیک نات هان با لحنی دلنشین و آرام، هنر زندگی کردن را به مخاطبان خود می‌آموزد. هنر ماندن در لحظه و چشیدن طعم شادی در چیزهای ساده. به باور او شادی یک دستاورد نیست. اگر بتوانیم با آگاهی کامل به لحظه‌ی حال وارد شویم، با تنفس، با نگاه و با لمس زندگی، درخواهیم یافت که هیچ چیز کم نداریم.

دنبال کردن الگوهای بیرونی، به‌ویژه فضای مجازی، ما را از خودمان دور می‌کند. تیک نات هان هر گونه مقایسه کردن خود با دیگران را نفی می‌کند. به باور او این کار، ما را از لحظه‌ی حال جدا می‌سازد و به جای زیستن، در حسرت و اضطراب غرق می‌شویم. با خواندن کتاب هنر زندگی کردن و پیش رفتن با تمارین آن، از این چرخه‌ی معیوب مقایسه، اضطراب نارضایتی بیرون می‌آییم و به لحظه‌ی حال برمی‌گردیم. جایی که زندگی واقعی در آن جریان دارد.

کتاب هنر زندگی کردن برای شما مناسب است اگر

• به کتاب‌های مرتبط با آیین ذن و بودیسم علاقه‌مند هستید.
• می‌خواهید با آموختن هنر ماندن در لحظه، آرامش ازدست‌رفته را به زندگی خود برگردانید.
• سایر آثار تیک نان هان را مطالعه کرده‌اید و قلم این نویسنده همیشه برای شما الهام‌بخش بوده است.

• در بخشی از کتاب هنر زندگی کردن: آرامش و آزادی؛ اینجا و اکنون می‌خوانیم

  یاد گرفته‌ایم بودا و عیسی مسیح آدم‌هایی شبیه خودمان بودند. همه‌ی انسان‌ها از پنج رودِ همیشه‌متغیر و همیشه‌جاری شکل گرفته‌اند: جسم مادی، احساسات، ادراک‌ها، ساختارهای روانی و آگاهی. من، شما، عیسی مسیح، بودا، همه‌مان مدام تغییر می‌کنیم.

  اشتباه است که بگوییم امروز عیسی مسیح دقیقاً همان است که دوهزار سال پیش بوده؛ چون او حتی در سی سالِ عمرش هم یکسان نبود. او هر ماه و هر سال تغییر می‌کرد. بودا هم همین‌طور. بودا در سی‌سالگی با چهل‌سالگی‌اش فرق داشت. در هشتادسالگی هم باز متفاوت بود. او مثل همه‌مان مدام تکامل و تغییر پیدا می‌کرد. پس کدام بودا را می‌خواهیم، بودای هشتادساله یا چهل‌ساله؟ شاید بودا را با چهره یا جسم خاصی مجسم کنیم؛ اما می‌دانیم جسمش ناپایدار و همواره دستخوش تغییر است. شاید هم فکر کنیم بودا دیگر وجود ندارد یا عیسی مسیحِ قدیمی دیگر با ما نیست. اما این هم نادرست است؛ چون می‌دانیم هیچ‌چیز از بین نمی‌رود.

  بودا همان عمل‌هایش است، نه یک خودِ مجزا. حالا عمل‌هایش چیست؟ رسیدن به آزادی و بیداری در خدمت همه‌ی موجودات. این اعمال ادامه دارند. بودا هنوز اینجاست؛ اما نه در آن قالبی که معمولاً تصور می‌کنیم.

  هریک از ما می‌تواند در قالبِ عمل، با بودا مستقیم ارتباط بگیرد. وقتی بتوانیم خوشحال روی زمین قدم برداریم و با شگفتی‌های زندگی مثل پرندگان و درختان و آسمان آبیِ زیبا در تماس باشیم، وقتی حس خوشحالی و آرامش و آسودگی کنیم، خودمان هم به دنباله‌ی بودا تبدیل می‌شویم. بودا بیرون از ما نیست؛ بلکه نوعی انرژی در درونمان است. بودای زنده هر روز رشد و تکامل پیدا می‌کند و در قالب‌های تازه‌ای هویدا می‌شود.