کتاب عاشقانه های کلاسیک 6 " ربکا "

معرفی کتاب ربکا

کتاب ربکا، اثر دافنه دو موریه، رمانی‌ست کلاسیک که در سال 1938 منتشر شده است، اما هنوز در ردۀ کتاب‌های پرفروش قرار دارد. این اثر با آمیزش دو سبک رمانتیک و جنایی، ماجرای ازدواج یک ندیمه با مردی ثروتمند و دلربا و چالش‌های پیش روی آن‌ها را روایت ‌می‌کند. رمان ربکا در همان اولین سال انتشارش توانست برندۀ جایزۀ ملی کتاب آمریکا شود.

دربارۀ کتاب ربکا

ندیمه‌ای جوان به همراه اربابش به سفر رفته و در هتلی ساکن می‌شود. این ندیمه در هتل با مردی میانسال به نام «ماکسیم» آشنا می‌شود. ماکسیم مرد ثروتمندی است که همسر خود را به تازگی از دست داده. او از ندیمه خواستگاری می‌کند و ندیمه با آغوش باز به این درخواست پاسخ مثبت می‌دهد. ندیمه که از این بعد نامش خانم «دووینتر است»، به خانۀ اشرافی ماکسیم دووینتر نقل مکان می‌کند. ورود او به این عمارت اشرافی و دست‌وپنجه نرم کردن با شوهر دمدمی‌مزاجش، به تدریج او را متوجه حقایق عجیبی می‌کند.

خانم دووینتر با ورود به عمارت ماکسیم به مرور متوجه حال‌وهوای رازآلود این خانه می‌شود. ربکا، همسر اول آقای دووینتر چندی قبل در یک حادثۀ قایق‌سواری در دریا غرق شده است، اما خانم دووینتر حضور او را در جای‌جای خانه احساس می‌کند و این گونه به نظر می‌آید که اگرچه ربکا مرده است، اما روح او همچنان در این عمارت حضور دارد. خانم دوونیتر حضور او را در رفتارهای خانم دانورس، خدمتکار عمارت نیز حس می‌کند.

خانم دووینتر نسبت به ربکا دارای احساسی دوگانه است. او از طرفی نسبت به او حسادت می‌کند و از طرف دیگر وقتی از اطرافیان و آشنایان می‌شنود که ربکا تا چه حد خوش‌رو، مردم‌دار و یا چقدر زیبا بوده است، شیفتۀ شخصیت او می‌شود. خانم دووینتر تصمیم می‌گیرد همچون ربکا رفتار کند و چالش‌های اصلی داستان از همین تصمیم آغاز می‌شود.

دافنه دو موریه (Daphne du Maurier) در رمان ربکا (Rebecca) دو ژانر رمانتیک و جنایی را در هم آمیخته است. داستان این کتاب همان‌قدر که عاشقانه و لطیف است، رازآلود و مبهم نیز هست. دو موریه نام شخصیت اصلی داستان، یعنی خانم دووینتر را که ماجرا از زبان او روایت می‌شود، تا انتهای کتاب فاش نمی‌کند و خواننده همواره او را با نام خانم دووینتر می‌شناسد.

آثار اقتباس‌شده از کتاب ربکا

آلفرد هیچکاک در سال 1940 فیلم ربکا را با اقتباس از رمان حاضر ساخته است. این فیلم برندۀ جایزۀ اسکار شد، اما تغییراتی در آن ایجاد شده بود که پایان داستان را از ماجرای اصلی اتفاق افتاده در کتاب دور می‌کرد. پیش از ساخته شدن این فیلم، یک نمایش رادیویی با اقتباس از رمان ربکا ساخته شده بود که هدف اصلی آن تبلیغ فیلم ربکا بود، در این نمایش چنین تغییراتی وجود نداشت.

در سال 2020 شبکۀ نتفلیکس با اقتباس از رمان ربکا یک فیلم جدید ساخت. بن ویتلی این فیلم را کارگردانی کرد و جین گلدمن نویسندگی آن را به عهده داشت. از بازیگران این فیلم می‌توان لیلی جیمز، آرمی همر و کریستین اسکات را نام برد.

در ساخت سریال‌ها، برنامه‌های تلویزونی و نمایش‌های تئاتری مختلفی از رمان ربکا اقتباس شده است. برای مثال می‌توان به شبکۀ BBC اشاره کرد که اقتباسی از رمان ربکا را به کارگردانی سیمون لانگتون به نمایش درآورد. در سال 1997 با اقتباس از رمان ربکا، یک سریال توسط شبکۀ کارلتون ساخته شد. در سال 2008 نیز یک اقتباس تلویزیونی دو قسمتی در کشور ایتالیا ساخته شد.

کتاب ربکا مناسب چه کسانی است؟

طرفداران رمان‌های کلاسیک از مطالعه‌ی کتاب ربکا لذت خواهند برد. همچین، این رمان برای علاقمندان به سبک‌های رمانتیک و معمایی بسیار جذاب خواهد بود.

با دافنه دو موریه بیشتر آشنا شویم

دام دافنه دو موریه، بانو براونینگ متولد سال 1907 در شهر لندن و متوفی در سال 1989 است. اهالی ادبیات بیشتر او را با نام دافنه دو موریه می‌شناسند. پدربزرگ او، جورج دو موریه، نقاش و نویسنده بود و پدر و مادرش هر دو به هنرپیشگی مشغول بودند. دافنه دومین فرزند خانواده بود. او یک خواهر بزرگ‌تر داشت که نویسنده بود و یک خواهر کوچک‌تر که به حرفۀ نقاشی مشغول بود. دو موریه تحصیلات خود را برای مدتی در انگلستان ادامه داد و سپس به پاریس رفت. نام اولین رمان او «روح دوست‌داشتنی» است که آن را در پاریس به رشتۀ تحریر درآورده. او پس از ازدواج صاحب سه فرزند شد که دوتای آن‌ها دختر بودند و دیگری پسر بود.

دافنه دو موریه در طول زندگی خود توانست مقام «بانوی دربار بریتانیا» را کسب کند. او در سن 82 سالگی، در حالی که 37 کتاب چاپ کرده بود، چشم از جهان فروبست. از دیگر آثار او می‌توان کتاب‌های «پرواز شاهین، پرندگان، زنجیر عشق، دریاچه و دخترعموی من راشل» را نام برد.

در بخشی از کتاب ربکا می‌خوانیم

گمان می‌کنم کمی بعد از ساعت هفت به خواب رفتم. به خاطر دارم کاملاً روز شده بود و نمی‌شد وانمود کرد که پرده، خورشید را می‌پوشاند. پرتو خورشید از پنجره‌ی باز وارد می‌شد و بر دیوارها نقش می‌انداخت. صدای مردان را می‌شنیدم که پایین، در باغ گل رز میز و صندلی‌ها و چراغ‌های کوچک را جمع می‌کردند. تختخواب ماکسیم هنوز خالی بود. در حالی‌که دست به چشمانم گذاشته بودم و تصور نمی‌کردم به آن شکل به خواب روم، عاقبت به عالم بی‌خودی راه یافتم. وقتی بیدار شدم ساعت از یازده گذشته بود و ظاهراً کلاریس وارد شده و صبحانه‌ام را آورده بود، بی‌آن‌که صدایش را بشنوم. سینی صبحانه و چای سرد کنارم بود. هم‌چنین لباس‌هایم را مرتب کرده و لباس آبی‌ام را در قفسه گذاشته بود.

هم‌چنان خواب‌آلود چای سردم را نوشیدم و به دیوار روبه‌رو زل زدم. تخت خالی ماکسیم مرا به خود می‌آورد و اضطراب شب پیش با همان شدت بازمی‌گشت. او ابداً به رختخواب نیامده بود. پیژامه‌اش روی تخت بود و همه‌چیز دست‌نخورده بود. با خود گفتم کلاریس وقتی با چای من وارد اتاق شده چه فکر کرده؟ متوجه شده؟ رفته پایین و به همه‌ی خدمتکاران موضوع را گفته؟ نمی‌دانم چرا برایم اهمیت داشت و چرا فکر این‌که خدمتکاران در آشپزخانه از آن صحبت می‌کنند چنین غمگینم می‌کرد. حتماً ذهنی کوچک داشتم و نفرتی محافظه‌کارانه از شایعه‌پراکنی و حرف‌های خاله‌زنکی.

به همین خاطر بود که شب گذشته در لباس آبی پایین آمده و در اتاقم نمانده بودم. از روی جسارت یا خوش‌جنسی نبود، بلکه نشانه‌ی بارز احترام به رسوم متداول بود. من به‌خاطر ماکسیم، بئاتریس یا مندرلی پایین نیامده بودم، بلکه از این‌رو که نمی‌خواستم مهمان‌ها تصور کنند با ماکسیم دعوا کرده‌ام، در جشن شرکت کرده بودم. نمی‌خواستم بروند خانه و بگویند: «البته می‌دانید که آن‌ها با هم نمی‌سازند. شنیده‌ام آقای دووینتر اصلاً راضی نیست.» من به خاطر خودم در جشن شرکت کرده بودم، برای ارضای غرور شخصی احمقانه‌ام.