12 قانون زندگی (نوشدارویی برای بی نظمی)

درباره‌ی کتاب 12 قانون زندگی؛ نوشدارویی برای بی‌نظمی

یکی از مطرح‌ترین کتاب‌های منتشرشده در سال 2018 که در حوزه‌ی راه و رسم زندگی به نگارش درآمده، کتاب 12 قانون زندگی؛ نوشدارویی برای بی‌نظمی (12 Rules for Life: An Antidote to Chaos) به قلم روان‌شناس بالینی کانادایی، جردن پیترسون (Jordan Peterson) است که از زمان انتشار، همواره در لیست پرفروش‌ترین‌های نیویرک تایمز، آمازون و... بوده است.

به‌طور کلی می‌توان ادعا کرد که حوزه‌هایی مانند خودیاری، موفقیت، خودشناسی و روان‌شناسی، در حال حاضر پرفروش‌ترین عناوین را در بازار کتاب، در سراسر کشورهای دنیا دارند. تعداد آثار پرمخاطب در این زمینه‌ها نیز فراوان است. نویسندگان این کتاب‌ها اغلب با استفاده از زبانی ساده و قابل فهم، سعی می‌کنند تا قوانین، استراتژی‌ها، برنامه‌ها و راهکارهایی عملی و کاربردی را برای رسیدن مخاطبان به انواع پیشرفت‌ها در زمینه‌ی زندگی شخصی، حرفه‌ای و روابطشان، به آن‌ها ارائه دهند. جردن پیترسون نیز برای نوشتن کتاب 12 قانون زندگی چنین دغدغه‌ای را در سر داشت و در تحقق آن نیز به موفقیت قابل توجهی دست یافت.

ایده‌ی گردآوری مطالب و نوشتن کتاب 12 قانون زندگی، از آن‌جایی آغاز شد که جردن پیترسون به‌عنوان عضو یک سایت پرسش و پاسخ، آغاز به کار کرد و با سؤالات مردم در زمینه‌ی روان‌شناسی، خودیاری، زندگی، موفقیت و غیره روبه‌رو شد. در این دوره او نظرات و ایده‌های خود در باب چنین سؤالاتی را به‌صورت ویدئویی در اینترنت منتشر می‌کرد. این پاسخ‌ها، ایده‌ها و ویدئوها با استقبال گرم و مثبتی از طرف خوانندگان و بیننده‌ها روبه‌رو می‌شدند. به همین دلیل پیترسون تصمیم گرفت همه‌ی این مطالب مرتبط با موفقیت و خودیاری و چگونه زندگی کردن را در قالب قوانینی برای زندگی جمع‌آوری ‌کند. او برای نشان دادن تأثیرات مثبت این قوانین به ظاهر ساده در زندگی، نه‌تنها از رشته‌ی روان‌شناسی، بلکه از دیگر رشته‌ها و موضوعات نیز کمک گرفت و سپس این قوانین را تشریح کرد.

او در کتاب 12 قانون زندگی، با استفاده از دانش روان‌شناختی و مطالعات بسیار گسترده‌اش در حوزه‌های علمی، فلسفی، مذهبی، تاریخی، سیاسی، اساطیر و داستان‌های ادبی، می‌کوشد تا تک‌تک این قوانین را در بخش‌هایی جداگانه تفسیر و تشریح کند. شگرد نویسندگی جردن پیترسون در این کتاب به‌گونه‌ای‌ست که با ذکر داستان‌های تاریخی، اسطوره‌ای، نتایج تحقیقات علمی، خاطره‌ای شخصی یا کاری از خودش و ادغام این حوزه‌ها، سعی می‌کند تا آهسته و پیوسته، خواننده را قانع کند که انجام این قوانین با توجه به نشانه‌ها و مثال‌های ذکرشده، در زندگی امروزی کارایی مثبتی دارند و موجب پیشرفت و تفاوت در زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی می‌شوند. سبک نوشتار پیترسون در این کتاب گاهاً متفاوت و پیچیده می‌شود و بعضی اوقات تمایل او به استفاده از جملات و عبارات کوتاهی که یافتن مرجعشان آسان نیست، مشهود است.

روان‌شناس مشهور جردن پیترسون، برای پاسخ به سؤالاتی که از مهم‌ترین و مشکل‌ترین سؤالات در زندگی همه‌ی افراد هستند، به‌طور اختصاصی حقایق به‌دست‌آمده از تاریخ را با نتایج جذاب تحقیقات پیشرفته‌ی علمی ادغام می‌کند. دکتر پیترسون در کتاب 12 قانون زندگی، با استفاده از لحنی طنزآمیز و درعین‌حال خیره‌کننده و تأثیرگذار به ما می‌آموزد که چرا نباید بیش‌ازحد نگران فرزندانمان باشیم و گاهی لازم است که آن‌ها را به امان خدا رها کنیم، چرا نباید بیش‌ازحد سخت‌گیر و مقرراتی باشیم و اینکه چرا باید بی‌دریغ به جهان اطرافمان محبت کنیم.

جردن پیترسون در کتاب 12 قانون زندگی؛ نوشدارویی برای بی‌نظمی به اعماق تاریخ و تمدن مصر باستان سفر می‌کند و به سؤالات جذاب و مختلفی درباره‌ی سرنوشت انسان بر روی زمین و دلیل انتخاب‌های آدم‌ها پاسخ می‌دهد. از سوی دیگر او پای سؤالاتی اساسی و فلسفی را هم به میان می‌کشد و 12 قانون خود را با دقت و ژرف‌نگری قابل توجهی به مخاطبانش ارائه می‌کند. در واقع قوانینی که جردن پیترسون در این کتاب مطرح می‌کند، همچون حکمت‌هایی برای داشتن سعادت در زندگی هستند. کتاب 12 قانون زندگی، از مسائل عادی گرفته تا کشفیات مدرن در علم، ایمان و طبیعت انسان را در هم می‌کوبد و ذهن و روان خوانندگانش را از نو می‌سازد.

جردن پیترسون، روان‌شناس کانادایی که با بحث‌های جنجالی خود در حوزه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی مشهور شده است، در کتاب 12 قانون زندگی، تعدادی حکمت و دستورالعمل حکیمانه برای زندگی را با تجربیات خود از کار در کلینیک روان‌شناسی و داستان‌ها و حکایت‌هایی الهام‌ بخش ترکیب می‌کند و آمیخته‌ای از علم و تجربه را با بیانی جذاب در اختیار مخاطبان خود می‌گذارد. خوانندگان این کتاب، در هر فصل از آن با یکی از 12 قانون جردن پیترسون روبه‌رو می‌شوند که به سبکی داستانی توضیح داده شده‌اند و خیلی جدی آن‌ها را مخاطب خود قرار می‌دهند.

اغلب قوانین و دستوراتی که جردن پیترسون در کتاب 12 قانون زندگی مطرح می‌کند، مربوط به مسئولیت‌های فردی و گرفتن تصمیماتی شخصی می‌شوند که به فرد اجازه می‌دهند زندگی آگاهانه‌تر و تحت کنترل‌تری داشته باشد. مخاطبان پس از مطالعه‌ی این کتاب درمی‌یابند که باید دوستان خود را عاقلانه انتخاب کنند، فرزندانشان را با محبت تربیت کنند و به خرد افراد کهن‌سال و حکت‌های نهفته در رسوم قدیمی با دیده‌ی احترام نگاه کنند. به اعتقاد جردن پیترسون، برای حرکت به سمت تحولات مثبت اجتماعی و سیاسی، باید ابتدا شخصیت فردی خودمان را به‌درستی بسازیم و شکل دهیم. «اگر نمی‌توانید آرامش را در خانه خود برقرار کنید، چطور جرئت می‌کنید یک شهر را اداره کنید؟!»

کتاب 12 قانون زندگی؛ نوشدارویی برای بی‌نظمی برای چه کسانی مناسب است؟

به تمامی مخاطبانی که به آثار خودسازی و موفقیت علاقه‌دارند، مطالعه‌ی کتاب 12 قانون زندگی از جردن پیترسون که اثری با اعتبار علمی قابل تأیید از نویسنده‌ای متخصص است را توصیه می‌کنیم.

در بخشی از کتاب 12 قانون زندگی؛ نوشدارویی برای بی‌نظمی می‌خوانیم

بعدها یک مراجعه‌کننده‌ی پارانویید و خطرناک داشتم. کار با بیماران پارانویید (کج‌پندار) چالش‌برانگیز است. آن‌ها گمان می‌کنند نیروهای توطئه‌آمیز و مرموز قصد حمله دارند و پشت صحنه با اهریمن همکاری می‌کنند. افراد پارانویید بیش از حد هشیار و متمرکز هستند. آن‌ها از نشانه‌های غیرکلامی خاصی بهره می‌گیرند که هیچ‌گاه در اندرکنش‌های انسان‌های معمولی قابل مشاهده نیست. آن‌ها تفسیرهای اشتباه انجام می‌دهند (این همان پارانویا است)، اما قابلیت آن‌ها برای ردیابی انگیزه‌های مختلط، قضاوت و دروغ غیرطبیعی است. اگر قرار است کاری کنید که شخص پارانویید با شما خودمانی شود، باید به‌دقت گوش کنید و حقیقت را بگویید.

با دقت به مراجعه‌کننده‌ی خود گوش کرده و صادقانه صحبت کردم. او جسته‌وگریخته در مورد فانتزی‌های ترسناکی صحبت می‌کرد که سلاخی مردم و انتقام در آن‌ها وجود داشت. مواظب نحوه‌ی واکنش خودم بودم. هنگام صحبت‌هایش به افکار و تصاویری که در ذهنم ظهور می‌کردند توجه کردم و مشاهداتم را به او می‌گفتم. سعی نمی‌کردم افکار یا اقدامات او (یا خودم) را کنترل یا هدایت کنم. سعی می‌کردم به واضح‌ترین شکل ممکن به او بگویم که اقداماتش حداقل یک نفر را مستقیماً تحت تأثیر قرار می‌دهد - آن یک نفر خودم بودم. توجه دقیق و پاسخ‌های صریح من اصلاً بدین معنا نبودند که تمام مدت آرام می‌ماندم. زمانی که مرا می‌ترساند (غالب موارد)، زمانی که کلام و رفتارش گمراه‌کننده بود و زمانی که در دردسرهای جدی گرفتار می‌شد، به او می‌گفتم.

بااین‌حال با من حرف می‌زد، چون به او گوش می‌کردم و با صداقت پاسخ می‌دادم، اگرچه پاسخ‌هایم دلگرم‌کننده نبودند. صرف نظر از اعتراض‌هایم (یا به خاطر همین اعتراض‌ها) به من اعتماد داشت. او پارانویید بود، نه احمق. می‌دانست که رفتارش از نظر اجتماعی مقبول نیست. می‌دانست که هر انسان نجیب، به این فانتزی‌های دیوانه‌وار با ترس واکنش نشان می‌دهد. به من اعتماد داشت و با من صحبت می‌کرد، زیرا واکنش من همین گونه بود. اگر این اعتماد وجود نداشت، اصلا نمی‌شد او را درک کرد.